از اين جهت قرآن بيان مىدارد كه سرّ اينكه گروهى پيامبر را با چشم سر مىنگرند ولى شخصيت و رسالت و نبوتش را درك نمىكنند اين است كه در ماديت محض و چاه طبيعت و درهء هولناك هوا فرو افتاده‌اند و همانطور كه صراط مستقيم را نشناخته‌اند ، وى و اهل بيتش را نيز نشناخته‌اند و به عبارت ديگر ، آنان كه نمىتوانند يا نمىخواهند باطن قرآن را تحمل كنند ؛ باطن اهل بيت عليهم السلام را نيز نمىتوانند بشناسند زيرا زندگى آنان و به ويژه قلبشان در پوشش و حجابى است كه نمىگذارد حقيقت اهل بيت عليهم السلام و پيشوايى و امامتشان را درك كنند . اين پوشش و حجاب همان است كه از تداوم و كثرت گناه و فسق و تعصب و لجاجت فراهم مىآيد و ميان انسان و مشاهدهء حقيقت حائل مىشود ! « . . . تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ » « 1 » . . . . و آنان را مىبينى كه به سوى تو مىنگرند در حالى كه نمىبينند . اهل نگريستن هستند ولى اهل بصيرت نيستند ، ظاهر را مىبينند ولى از ديدن حقيقت كورند . اينانند كه تداوم گناه و تعصب جاهلانه و لجاجت بر چشم باطنشان پرده و حجاب افكنده است : « . . . أَعْيُنُهُمْ فِي غِطاءٍ عَنْ ذِكْرِي . . . » « 2 » . . . . همان كسانى كه ديده [ بصيرت ] شان از ياد من در پرده [ غفلت ] بود . . .

--> ( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 198 . ( 2 ) - كهف ( 18 ) : 101 .